Het is een van de grootste tragedies van de winterse openbare weg: de eenzame handschoen. Wie in de afgelopen, gure maanden door de straten van Groningen wandelde, werd omringd door een ijzige wind die de noordelijke klei aankondigde. En overal lagen ze. Op de kasseien van de Vismarkt, platgedrukt bij het Forum, of half begraven in de bevroren goot van de Korreweg. Eén handschoen. Verweesd. Nooit twee.

Ze zijn gebouwd voor partnerschap, maar gedoemd tot een solistisch, ijskoud bestaan op het asfalt. Ze vormen een stille, wrede getuigenis van een plotseling verlies. Een linkerhand zonder rechts, bevroren in een vorm die ooit troost en hitte bood. Waar ze ook liggen, ze dragen de herinnering met zich mee aan de 37 graden warme hand die ze ooit omhelsden. Die levende, pulserende warmte is nu vervangen door de onbarmhartige kou van het trottoir. Een leegte die niet meer te vullen is.

In de galerij op Martinistad foto’s van deze eenzame zielen in al hun troosteloosheid. Een elegante zwarte lederen handschoen, die ooit warmte beloofde op weg naar een chic diner, ligt nu stijf bevroren op de Grote Markt. Een felblauwe kinderwant, herinnering aan spelende handen, ligt verlaten, langzaam vullend met smeltwater. Het zijn beelden die doen denken aan de visioenen van het meisje met de zwavelstokjes: de herinnering aan een warme kachel, die snel vervaagt in de bittere, donkere werkelijkheid van een koude stad.

Wat deze 'eenzame handschoenen' zo melancholisch maakt, is hun complete nutteloosheid. Een sjaal die op straat ligt, kan nog steeds een voorbijganger verwarmen. Maar een linkerhandschoen is voor een rechterhand slechts een bron van frustratie. Ze liggen daar, verstijfd door de vrieskou van januari en februari, de achterblijvers van de Groningse winter, zonder ooit nog de gloed van een hand te voelen. Hun leven is voorbij op het moment dat ze de jaszak verlieten.

Soms probeert een barmhartige passant nog te helpen door de handschoen op een paaltje of een elektriciteitskastje te leggen, als een klein, hulpeloos gebaar. Daar staat hij dan, als een zwaaiend monumentje van textiel, wachtend op een hereniging die bijna nooit komt. De handschoen lijkt even rechtop te staan, hoopvol, maar de ijzige wind giert er genadeloos doorheen. De eigenaar is allang thuis en staart naar die ene overgebleven handschoen in zijn zak, die nu ook nutteloos is geworden.

Zo blijven ze liggen, de eenzame wachters van de stad. Tot de veegwagen komt, of tot ze langzaam opgaan in het koude straatbeeld. Ze zijn de stille, wollen getuigen van een genadeloze winter. Een paar is een eenheid, maar een eenling is een herinnering aan een warmte die nooit meer terugkomt.

Bekijk de gevonden handschoenen bij de reportages

(tekst en afbeelding: MartiniStad ism Google's Gemini)